اگر بخواهیم یک جمع بندی از خواسته اکثریت جنبش سبز و روشنفکران آن داشته باشیم، مطمئنا به این میرسیم که مردم خواهان یک حکومت سکولار دموکراتیک هستند.
خلاصه و پایه یک حکومت سکولار دموکراتیک و تعدیل شده برای جامعه و کشور پهناور ایران اینست که دین از سیاست جداست و افراد حق دارند آزادانه دین خود را داشته باشند (بعنوان یک مساله شخصی) و در مکانهای مذهبی مربوط به خود جمع شده و اعمال مذهبی خود را بدون ایجاد مزاحمت به بقیه شهروندان، انجام بدهند. داشتن دین و مذهب خاصی هم دارای ارزش و اعتبار خاص و یا بهره بردن اختصاصی از امکانات عمومی کشور نمیشود.
حالا با این تعریف از حکومت سکولار و خواسته اکثریت مردم (حداقل آن اکثریتی که در دنیای مجازی میبینیم)، پس چرا برای رسیدن به این هدف، اشتباها از شعار اصلی گروهی استفاده میشود که خواهان یک حکومت اسلامی هستند و خود با استفاده از این شعار به پیروزی و ایجاد یک حکومت اسلامی رسیده اند.
علت فریاد زدن "خدا بزرگتر است" چیست؟ آیا تا به حال در هیچ حکومتی در ایران بعد از اسلام محدودیتی برای ذکر الله اکبر داشته اید که حالا از این محدودیت به تنگ آمده و مخفیانه و شبانه در پشته بامها فریاد میزنید؟
میتوانم به جرات بگویم که برای حکومت اسلامی ایران و تمام جهانیان ثابت شده است که خواسته اکثریت مردم ایران این رژیم کنونی نیست. پس جنبش سبز به اولین هدف خود یعنی رساندن صدای مخالفت و نارضایتی به گوش حکومت ایران و جهانیان رسیده است. حالا وقت آنست که هدف بعدی، یعنی خواسته اصلی مخالفین کاملا و به وضوح مشخص شود. اگر همین امروز از اقای اوباما سوال بشود "آیا به نظر شما اکثریت مردم ایران از رژیم خود راضی هستند" جواب خواهد داد " من مطمئنم که اینطور نیست و راضی نیستند و خواهان تغییر". اما اگر پرسیده شود که این مخالفان چه میخواهند و دنبال چه هستند ایشون جوابی نخواهد داشت. برای من هم هنوز مشخص نشده که مردم معترض بدنبال چه هستند و اگر هدف مشخصی دارند چرا به وضوح آن را بیان نمیکنند و فقط به شعارهای مرگ بر این و آن بسنده میکنند.
آیا تنها هدف و آرزوی مردم مرگ عده ای است؟ آیا با مرگ و یا رفتن شخصی همه چیز اصلاح میشود؟ آیا با الله اکبر های شبانه هدف و خواسته خود را بیان میکنید؟ آیا وقت آن نیست که هدفی که برای آن کشته داده شده، و عده بسیاری مجروح و شکنجه و فراری شده اند، کاملا مشخص شود و در اجتماعات اعتراضی آن هدف فریاد زده شود.
خلاصه و پایه یک حکومت سکولار دموکراتیک و تعدیل شده برای جامعه و کشور پهناور ایران اینست که دین از سیاست جداست و افراد حق دارند آزادانه دین خود را داشته باشند (بعنوان یک مساله شخصی) و در مکانهای مذهبی مربوط به خود جمع شده و اعمال مذهبی خود را بدون ایجاد مزاحمت به بقیه شهروندان، انجام بدهند. داشتن دین و مذهب خاصی هم دارای ارزش و اعتبار خاص و یا بهره بردن اختصاصی از امکانات عمومی کشور نمیشود.
حالا با این تعریف از حکومت سکولار و خواسته اکثریت مردم (حداقل آن اکثریتی که در دنیای مجازی میبینیم)، پس چرا برای رسیدن به این هدف، اشتباها از شعار اصلی گروهی استفاده میشود که خواهان یک حکومت اسلامی هستند و خود با استفاده از این شعار به پیروزی و ایجاد یک حکومت اسلامی رسیده اند.
علت فریاد زدن "خدا بزرگتر است" چیست؟ آیا تا به حال در هیچ حکومتی در ایران بعد از اسلام محدودیتی برای ذکر الله اکبر داشته اید که حالا از این محدودیت به تنگ آمده و مخفیانه و شبانه در پشته بامها فریاد میزنید؟
میتوانم به جرات بگویم که برای حکومت اسلامی ایران و تمام جهانیان ثابت شده است که خواسته اکثریت مردم ایران این رژیم کنونی نیست. پس جنبش سبز به اولین هدف خود یعنی رساندن صدای مخالفت و نارضایتی به گوش حکومت ایران و جهانیان رسیده است. حالا وقت آنست که هدف بعدی، یعنی خواسته اصلی مخالفین کاملا و به وضوح مشخص شود. اگر همین امروز از اقای اوباما سوال بشود "آیا به نظر شما اکثریت مردم ایران از رژیم خود راضی هستند" جواب خواهد داد " من مطمئنم که اینطور نیست و راضی نیستند و خواهان تغییر". اما اگر پرسیده شود که این مخالفان چه میخواهند و دنبال چه هستند ایشون جوابی نخواهد داشت. برای من هم هنوز مشخص نشده که مردم معترض بدنبال چه هستند و اگر هدف مشخصی دارند چرا به وضوح آن را بیان نمیکنند و فقط به شعارهای مرگ بر این و آن بسنده میکنند.
آیا تنها هدف و آرزوی مردم مرگ عده ای است؟ آیا با مرگ و یا رفتن شخصی همه چیز اصلاح میشود؟ آیا با الله اکبر های شبانه هدف و خواسته خود را بیان میکنید؟ آیا وقت آن نیست که هدفی که برای آن کشته داده شده، و عده بسیاری مجروح و شکنجه و فراری شده اند، کاملا مشخص شود و در اجتماعات اعتراضی آن هدف فریاد زده شود.
